Spenninga stod i taket då eg stod opp første laurdagen i vinterferien. Det hadde snødd litt i løpet av natta, og no venta eg berre på at eg og venninna mi, Marita, skulle få skyss til Hareid. Det var gått over hundre dagar sidan vi fekk brev om at vi måtte holde av vinterferien dette skuleåret for å dra på kurs.

Best Western Falstaff Hotel Created in the early 1920s from three 19th century Victorian Mansions, retaining the grace and character of the Victorian era. Just two minutes from Leamington town centre, and Warwick Castle and Shakespeares Stratford-upon-Avon within easy travelling distance. More information ...

Dagen etterpå skulle vi byrje på sjølve kurset, og vi gjekk der stiftinga The Smallpeice Trust held til. Der møtte vi ei dame som hadde ei lita forelesing om dei forskjellige hovud-greinene innan ingeniøryrket. Deretter skulle vi fordjupe oss i ein av dei og presentere til dei andre på kurset. Alt arbeidet skjedde i grupper.

Warwick Castle

Eit stemningsfullt område -

vakkert

Sjølve kurset
gjekk sjølvsagt ut på å lære forskjellige ting om lagarbeid og ingeniøryrket og andre praktiske ting som ein får bruk for i dagleg- og arbeidslivet. Tysdagen skulle vi derfor lære om ”Project Management” som er ei ordning for å sette opp korleis eit prosjekt burde gjennomførast, til minste detalj.
Eg syns personlig det var litt vanskeleg å fylgje med i svingane til tider, men forsto etter kvart at dette var ei flott innretning som sannsynlegvis er veldig effektiv om ein lærer seg å bruke den.

Etter dagens besøk hos Smallpeice bar det heim til middag før vi drog til Stratford-Upon-Avon, på det Kongelige Shakespeareteateret der vi såg ”The Crucible.” Stykket handlar om heksejakta i Salem i 1692. Det varte litt lenge for nokon, men det var alt i alt spanandes og dramatisk.

Ingeniørar er vitale medhjelparar i alt som skjer rundt oss, og dei jobbar ofte i team. Onsdag skulle vi danne grupper og designe eit reiskap som skulle bli brukt i den tredje verden for å påvise giftig ris. Vi fekk velje mellom forskjellig materiell som kosta pengar. Etter at alle gruppene hadde jobba jamt og trutt med sine forskjellige strukturar, var det på tide å teste dei ut. Dei aller fleste ”funka” veldig bra, og Thomas Elton, vår engelske ”lærar”, hadde store vanskar med å bestemme kva for ein som var vinnar. Vi gjekk derifrå med mykje ny kunnskap denne dagen.

Seinare drog vi til ein bowlinghall, der nokon blei litt meir speleavhengige enn andre. Det var ein skikkelig artig kveld.

Torsdag var det tid for enda eit ”design and make”-prosjekt. Denne gongen skulle vi lage ein båt som skulle frakte 200 gram over eit bord ved hjelp av ei vifte. Denne gongen måtte vi halde oss innom eit budsjett på 500 pund. Om kvelden hadde vi fri og kunne gjere det vi ville. Nokon drog på kino, og andre drog på konsert. Alle i gjengen hadde det supert i lag, og det var aldri noko problem å få med seg alle på det ein gjorde.

Det kom som eit sjokk på alle då vi plutseleg innsåg at vi var komne til den siste dagen. Eg sat sjølv med klump i halsen når eg tenkte på at vi snart måtte heim att. Vi starta dagen med å dra til Land Rover-fabrikken. Der blei vi delte opp i grupper og frakta rundt på fabrikken med forskjellige guidar. Vi oppdaga raskt at fabrikken var eit lite samfunn i seg sjølv, men barnehage, sjukehus og daglegvarebutikk. Eg trur dei fleste hadde det supert der vi blei kjørt rundt av galne, pensjonerte menn i kvar sin Land Rover, og fekk sjå korleis bilane blir sett saman av robotar.

Etterpå drog vi tilbake til Smallpeice, der vi testa ut gårsdagens båtar. Nokon var betre enn andre, båten til gruppa mi var suverent dårlegast, men vi alle hadde det superkjekt når vi laga dei. Vi hadde vår siste middag saman, og etterpå var vi alle saman på hotellet og hadde det kjekt, før vi tok ein liten tur ut. Alle måtte opp tidleg dagen etterpå, så kvelden blei ikkje sein for oss.

Det var ein vemodig frukost dagen etter. Alle var trøtte og slitne etter ei lang veke, men ingen ville eigentleg heim igjen. Leiarane var heilt supre, og alt vi hadde gjort har satt sterke minner i meg, og sannsynlegvis i mange av dei andre kursdeltakarane. Turen heim var, som alle andre dagar, kjempegøyal. Dei nye vennane mine er fantastisk kjekke og morosame, og eg veit eg kjem til å sakne dei.

Eg har fått deltatt på eit kurs som har og vil forandre meg, sjølv om det berre varte i ti dagar. Eg vil råde alle som tek fysikk og matte på VK1 til å søke på dette kurset. Det er ufatteleg lærerikt og eit minne for livet. Eg vil ikkje angre eit sekund på at eg valde å bruke ferien min til dette, og det vil neppe nokon av dei andre som
var med heller.

Line Cathrin